1 - اينكه آن دين نتواند جامعه را اداره كند و ويژهء برخى از زمانها باشد ، و اين محدوديت چنانچه گفته شد در اسلام نيست . دليل واضح آن مرجعيت در اسلام است . شما نمىتوانيد فقيه جامع الشرايطى را پيدا كنيد كه مطلبى از دين از او سؤال كنيد و او در جواب بماند . 2 - انحراف يا تحريفى در دين قبلى پيدا شود ، چنانچه دين نصرانيت و يهوديت به اقرار خود آنان چنين است . اين نقيصه در اسلام نيست و پروردگار عالم متعهد است كه اسلام از اين گونه نقايص مصون بماند : لَايَأتِيهِ الْبَاطِلُ مِن‌ْبَيْنِ يَدَيْهِ وَلَامِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِن‌ْحَكِيم‌ٍحَمِيدٍ « 1 » « نادرستى و بطلان نه از پيش رو و نه از پشت سر نيايدش . فرستاده‌اى است از سوى حكيم - كه همهء اشياء را حكيمانه و دقيق آفريد - وحميد - دارندهء صفات و خصال پسنديده . » 3 - زمينه و اقتضايى براى آن دين باقى نماند . مثلًا ، اگر دينى به اقتضاى زمان به معنويات زياد اهميت داده باشد تا در آنان تعادل ايجاد شود ، وقتى حال تعادل پديد آمد ، آن دين خود از ميان رفتنى است . تصور اين مطلب در اسلام غلط است ؛ زيرا چنانچه گفتيم اسلام دينى است كه با فطرت انسان صددرصد مطابقت دارد و همان‌طور كه به معنويات اهميت داده است ، به همان مقدار به ماديات نيز اهميت داده است : وَابْتَغ‌ِفِيما آتيكَ اللّهُ الدّارَ الآخِرَةَ وَلَاتَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا « 2 » « در آنچه پروردگار به تو داده است - عقل ، قدرت ، شعور ، توفيق ، فعاليت ، مال ، و غيره - آخرت را طلب كن و نصيب خود را از دنيا نيز فراموش نكن - در طلب آن نيز باش . » اسلام داراى قوانينى كامل است ، كه مىتواند جوابگوى همهء مسايل باشد ، و داراى مقرراتى است كه تا روز قيامت مىتوانند آن را اجرا كنند .

--> ( 1 ) - فصلت ، آيهء 42 ( 2 ) - قصص ، بخشى از آيهء 77